Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Το Νέο Μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Στις 18 Μαΐου η Βουλή έδωσε ισχύ νόμου στη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές, η οποία είχε τον τίτλο «Συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης». Πρόκειται, λοιπόν, για ένα νέο Μνημόνιο που συμπληρώνει το καθοριστικό Τρίτο του Αυγούστου του 2015.

Αδυναμία πολιτικής σταθεροποίησης 


Η ψήφιση του συμπληρωματικού Μνημονίου δείχνει καταρχήν την παντελή αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Για τα κυβερνητικά κόμματα δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτε –έχουν πλήρως εξαχρειωθεί. Ο εισηγητής της πλειοψηφίας ήταν βασικό στέλεχος των 53+, της κατά φαντασίαν «αντιμνημονιακής ψυχής» του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένας από τους βουλευτές της συγκυβέρνησης δεν είχε το κουράγιο να αντιταχθεί, κάτι που έκαναν τόσοι άλλοι στα προηγούμενα Μνημόνια. Πρόκειται για μελανή κηλίδα στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς.

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, από την άλλη, επιδόθηκαν σε όργιο υποκρισίας. Οι λυσσαλέοι υποστηρικτές του Τρίτου Μνημονίου, καταψήφισαν με ιερή αγανάκτηση το συμπλήρωμά του. Το ΚΚΕ επίσης καταψήφισε προβάλλοντας έναν γενικόλογο αντικαπιταλισμό που δεν προσφέρει τίποτε στην ελληνική κοινωνία. Η Χρυσή Αυγή δήλωσε ότι θα καταψήφιζε, αν ήταν παρούσα, συνεχίζοντας την προσπάθεια να εμφανιστεί ως δήθεν «αντισυστημική». Για τον κ. Λεβέντη δε χρειάζεται να γίνεται λόγος.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν συστηματικά ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι βαθιά αντιμνημονιακή. Στη Βουλή όμως δεν υπάρχει κανένας φορέας που να εκφράζει αυτή τη λαϊκή βούληση. Πρόκειται για την κεντρική αντίφαση της ελληνικής πολιτικής ζωής σήμερα. Από τη φύση της η αντίφαση δεν επιτρέπει την πολιτική σταθεροποίηση της χώρας. Είναι θέμα χρόνου να υπάρξει γενικευμένη πολιτική αστάθεια, ο χαρακτήρας της οποίας θα πηγάσει από αυτά που μόλις ψήφισαν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Καμία κρίση στη Γερμανική Ευρωζώνη, αλλά μετασχηματισμός

Είναι λάθος ανάλυση και πολιτική επιλογή, η άποψη ότι η Ευρωζώνη είναι σε οξεία κρίση από τη γερμανική πολιτική λιτότητας και η λύση είναι περισσότερος ευρωπαϊσμός. Αυτή η Ε.Ε. είναι η επιλογή της Γερμανικής εξαγωγικής βιομηχανίας και των διακλαδώσεών της με τη Γερμανία στον πυρήνα, χώρες όπως Γαλλία και Ιταλία συμπληρωματικά και τρεις περιφέρειες, όπου το ευρώ λειτουργεί ως το νόμισμα εξυπηρέτησης των γερμανικών συμφερόντων, λέει ο Κώστας Λαπαβίτσας στο Radio 98.4 και τον Γιώργο Σαχίνη.

Η κρίση σε αυτή την Eυρωζώνη έχει μετασχηματιστεί από το 2012 σε γερμανική παντοδυναμία και είναι λάθος να μιλάμε για Ευρωζώνη των 19 σε ενιαία ταχύτητα ή ευρωπαϊσμό, που δεν είναι τίποτα άλλο από το «μανδύα» επικάλυψης των πιο προωθημένων γερμανικών συμφερόντων. Στην υπόλοιπη Ευρώπη η συζήτηση αυτή έχει ανοίξει με τρία ανεξάρτητα κέντρα επί της ουσίας: τη Μόσχα για τη Ρωσία, το Λονδίνο για την Αγγλία και το Βερολίνο για τη Γερμανία ως κυρίαρχο όλης της Ευρωζώνης. Άλλοι πόλοι δεν υπάρχουν και αυτή είναι η βαθύτερη κρίση για χώρες όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, ενώ η Ελλάδα είναι απλά στην περιφέρεια της Ευρωζώνης με τα γνωστά διαχρονικά προβλήματα του μονόδρομου των μνημονίων.




Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Το αποκορύφωμα της λιτότητας

Σήμερα ανακοινώθηκαν τα δημοσιονομικά στοιχεία του 2013-2016 από την ΕΛΣΤΑΤ. Η εικόνα είναι καταλυτική για την «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση που «θα κρατήσει την κοινωνία όρθια»:


Δηλαδή:
  1. Ο βασικός μοχλός μνημονιακής «προσαρμογής» ήταν και παραμένει η συντριβή των δημοσίων δαπανών. Αυτή είναι η κύρια μορφή λιτότητας και όχι η αύξηση της φορολογίας για την οποία δικαιολογημένα διαμαρτύρονται και οι μνημονιακοί, αλλά το κάνουν γιατί τώρα χτυπήθηκαν και οι ίδιοι. Η συντριβή των δημοσίων δαπανών συνεχίστηκε ασμένως από την κυβέρνηση Τσίπρα το 2016. Κυβέρνηση λιτότητας με παράσημο.
  2. Η λιτότητα πήρε βεβαίως και βαριά φορολογική μορφή το 2016 διότι ανέβηκε κατά πολύ το φορολογικό εισόδημα της κυβέρνησης σε σχέση με το 2014-15, φτάνοντας σχεδόν το 50% του ΑΕΠ. Κυβέρνηση λιτότητας με δεύτερο παράσημο.
  3. Μετά τη βίαιη αυτή επίθεση στη συνολική ζήτηση, το ΑΕΠ παρέμεινε στάσιμο. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος του ρυθμού ανάπτυξης 0% το 2016 και όχι τα φληναφήματα περί «καθυστέρησης» στην αξιολόγηση που δήθεν προκαλούν αβεβαιότητα και δεν αφήνουν την οικονομία να εκτιναχθεί. Δεν υπάρχουν ελατήρια που εκτινάσσονται όταν ο δημόσιος τομέας υιοθετεί τέτοια λιτότητα.
  4. Το δημόσιο χρέος διογκώθηκε την ίδια περίοδο, ανεβαίνοντας ξανά στο 179% του ΑΕΠ. Αντί για διαγραφή, έχουμε χρέος που γίνεται βαρύτερο. Κυβέρνηση λιτότητας με τρίτο παράσημο.